Droomvlucht:
Dezelfde Nicolaesplaats (zie foto!) die plaats biedt aan Villa Volta, biedt ook de ruimte aan de populairste attractie van de Efteling: Droomvlucht. Oorzaak van die populariteit zal een combinatie zijn van het sprookjesachtige thema, de zeer goede invulling van dit thema, en het feit dat eigenlijk iedereen - jong & oud - Droomvlucht leuk en mooi vindt.
Foto's maken van de rit zelf is niet erg eenvoudig, omdat de belichting voor het nemen van foto's met een gewone (pocket) camera vaak verkeerd of te summier is. Als het al een keer lukt om iets enigszins behoorlijk op de gevoelige plaat vast te leggen, blijkt maar al te vaak dat het maar een fletse kopie is van het werkelijke schouwspel. De foto links is afkomstig uit het wat mij betreft mooiste deel van de rit: de Hemelburchten. Wat op de foto niet echt overkomt is dat ze in werkelijkheid d.m.v. effecten als blacklight er zeer sprookjesachtig uitzien... Het is dan ook jammer dat je zo snel door dit gedeelte heen zweeft.

Het Sprookjesbos:
Het Sprookjesbos... wie kent dat nou niet?? Samen met tulpen, molens, en klompen, hoort denk ik het Sprookjesbos van de Efteling ook bij het "typisch Nederlands(e)" erfgoed. Het is in ieder geval een standaard, en onmisbaar onderdeel van mijn dagje Efteling. In het bijzonder tijdens het hoogseizoen omdat het er lekker beschut is, en vaak rustiger dan in de rest van het park (zeker wanneer je het aan het einde van de dag, of tijdens de avond openstelling bezoekt).
In het bos zijn zo'n beetje alle sprookjes klassiekers te vinden: Roodkapje, de Wolf en de 7 Geitjes, Sneeuwwitje - je vindt ze er allemaal. Daarnaast vind je er ook min-of-meer door de Efteling/Anton Pieck zelf bedachte sprookjes, en weinig bekende sprookjes die het grote publiek dankzij de Efteling heeft leren kennen. Voorbeelden uit de tweede categorie zijn het sprookje van "De Zes Dienaren"/Langnek (die door heel wat bezoekers "Lange Jan" genoemd wordt...) en Raponsje. Een voorbeeld uit de eerste categorie is de Trollenkoning. Deze trollenkoning is een prachtig uitgevoerd animatronic die afhankelijk van het gekozen symbool op de voor hem geplaatste wijzerplaat een ander verhaaltje brabbelt. Waar hij het precies over heeft is vaak onduidelijk, maar het klinkt allemaal erg vrolijk. Het sprookje is ook nog populair bij kinderen - en menig volwassene - vanwege de trilsteen voor het sprookje, die vlak na aanvang van het "verhaal" hevig gaat vibreren.
Over de foto van het sprookje ben ik erg te spreken: de compositie, de gefilterde lichtval, gecombineerd met het nostalgische zwart-wit - het viel achteraf allemaal veel mooier uit dan ik ten tijde van het nemen van de foto had durven hopen!

Het doet me ook veel plezier om te zien dat de Efteling dit deel van het park goed in ere houdt. Dit blijkt o.a. wel uit het feit dat er in de afgelopen jaren weer een aantal nieuwe sprookjes aan het bos zijn toegevoegd. Zo heeft de Efteling in 1999 drie nieuwe sprookjes toegevoegd. De uitbreiding van het sprookje Sneeuwwitje met een nieuw kasteeltje met daarin een wonderlijke toverspiegel (niet geschikt voor jeugdige kijkers...!) is de meeste spectaculaire van de drie.
Op de foto rechts is de Chinese tempel te zien die onderdak biedt aan een ander nieuw sprookje uit dat jaar: De Chinese Nachtegaal. Het binnendeel van dit sprookje is met veel gevoel voor detail uitgevoerd; let bijvoorbeeld op de vliegjes in de brandende lantaarns, bloemen die openen als de nachtegaal begint te zingen, en een dramatische windvlaag als de Dood tijdens het sprookje verschijnt!
Minpunt van het sprookje is dat er geen personeelslid is die de toestroom van bezoekers regelt, waardoor mensen midden in het verhaal binnenkomen (en - ongeduldig als ze zijn - weer veel te snel vertrekken!). Daardoor komt het verhaal niet echt lekker over. (Het sprookje De Indische Waterlelies heeft last van hetzelfde probleem sinds men daar gestopt is met het regelen van de bezoekersstroom.)