Het carousselpaleis en het Diorama:
Het leek me toepasselijk om als eerste met een van de oudste delen van de Efteling te beginnen, te weten het carousselpaleis.
Met alle snelle en moderne attracties die in de loop der tijd aan het attractiebestand toegevoegd zijn, wordt het carousselpaleis met de heerlijk nostalgische Stoomcaroussel en het Diorama met al die kleine lichtjes, treintjes en autootjes, door menig bezoeker overgeslagen. Jammer eigenlijk, want samen met het Sprookjesbos en het Anton Pieckplein (tweede foto rechts) behoort het tot de oudste, meest nostalgische, meest sprookjesachtige, en wat mij betreft ook mooiste delen van de Efteling. Er zijn vele Eftelingse attracties die je ook bij de concurrentie kunt terugvinden, maar het zijn dit soort plekjes die ècht uniek zijn, en waar het park alleszins trots op mag zijn.
Een van de onderdelen van het carousselpaleis die niet meer echt de waardering (of in ieder geval de bezoekersaantallen) krijgt die het wat mij betreft verdient, is het Diorama. De aantrekkingskracht is niet meer groot genoeg, of wellicht is het voor 'de moderne mens' (opa spreekt...) gewoon niet boeiend of prikkelend genoeg. Je ziet vele bezoekers de Diorama ruimte binnenkomen, met name ouders met kinderen, die je even rond ziet kijken met een wat schichtige blik, waarna ze zo snel mogelijk verder lopen naar "wat leukers". De positieve kant hiervan is dat op drukke dagen het Diorama een ware oase van rust kan zijn.
Als klein kind vond ik het Diorama al fascinerend: er is namelijk zoveel te zien! En deze fascinatie is eigenlijk altijd aanwezig gebleven, met het verschil dat ik nu wel door heb dat de autootjes niet vanzelf rondrijden en dat de kleine huisjes niet ècht bewoond worden door hele kleine mensjes :-) Jammer is wel dat de Efteling qua onderhoud het Diorama nog wel eens laag op de lijst lijkt te plaatsen, waardoor treintjes en autootjes stil staan, of er dingen in het landschap ontbreken (in het water op vierde foto rechts, hoort bijvoorbeeld een veerboot op en neer te varen).

Foto's nemen van de landschapjes en treintjes kan nog wel eens een probleem opleveren doordat alles zich achter glas bevindt. Als de foto al niet mislukt doordat de flitser van je toestel hier één grote witte vlek op aanbrengt, dan kan het nog misgaan doordat de auto-focus door het glas in de war raakt (waardoor deze scherp stelt op het glas, en niet op dat wat erachter zit).
Foto's nemen van het interieur van de Stoomcaroussel is al niet veel makkelijker: de verlichting binnen is heel nostalgisch, maar - in ieder geval voor de camera - vrij schemerig. Dit maakt het nemen van behoorlijk foto's uit de losse hand vrijwel ondoenlijk: foto's zijn al heel snel "bewogen" en/of te donker. Opnames maken van de caroussel zèlf kun je dan ook het beste maken wanneer deze stil staat tussen twee ritten. Dit moment kan om nog een andere reden fotografisch aantrekkelijk zijn, omdat men vaak pas nieuwe mensen op de caroussel toelaat nadat alle voorgaande bezoekers er vanaf zijn. In het korte moment nèt voordat er nieuwe mensen plaatsnemen, ben je in de gelegenheid om foto's van (details van) de caroussel te nemen zonder dat er mensen in beeld zijn.

Villa Volta:
Van het carousselpaleis is het fysiek (en relatief gezien!) een kleine sprong naar een andere, door mij zeer gewaardeerde attractie: Villa Volta. Deze attractie is zeer fraai gethematiseerd (je zou bijna gaan geloven dat de villa ècht al eeuwen op die plek staat) en heeft bovendien lekker dramatische ritmuziek. En hoewel de eerste pre-show van de attractie weinig indrukwekkend is (maar al te vaak wordt je een goede inkijk in de toezichtsruimte gegund welke er pal naast ligt - hoeveel kan een doorkijkspiegel nou kosten?), is de tweede pre-show zeer indrukwekkend dankzij de zeer natuurgetrouw gemaakte Hugo van den Loonschen Duynen ("Dit huis, dit vervloekte huis...").
De hoofdshow is overigens nog zo'n sterk punt van De Villa, want deze blijft mooi, ook na vele keren bekijken (als ie tenminste netjes van de rem gaat & de bas niet te ver open staat); bij de eerste ritten is de show zèlf de belevenis, bij latere edities vorm het (liefst 'maagdelijke') publiek de hoofdshow. Gillende kinderen, volwassenen die serieus denken dat de villa over de kop gaat - wat meer kan een mens zich aan vertier nog wensen?? ;-)